Het eerste semester zit erop. In dit blog reflecteer ik op de 7 master competenties en orienteer ik me op welke nieuwe rol ik (beginnend) voor me zie. Mijn ontwerpvraag is veranderd. De hele reflectie kun je hier downloaden.

Keuzes op gevoel

Ik begon aan de master omdat ik allerlei nieuwe creatieve methodes wilde leren. Vanaf week 1 stortte ik me daar vol in en ging ik met 10 studenten aan de slag om design research te doen naar hun leven. Achteraf bleek dat minder prominent in mijn onderzoek een rol te spelen dan ik had verwacht, maar ik besteedde er wel de meeste tijd aan. In sleutelwerk 3 en 5 betrok ik mijn collega’s, de ambtenaren, bij het onderzoek. Dat vond ik een fantastische ervaring. Ik merkte dat collega’s hun afstand tot de student verkleinden, zich in gingen leven en er later op hun eigen afdeling gesprekken ontstonden. Dit soort interventies, dat zou nog weleens wat kunnen zijn, dacht ik. Alleen hadden ze niet direct te maken met de digitale overheid, waar mijn ontwerpvraag over ging.

Ik las veel, maar ook niet per se relevant voor mijn ontwerpvraag. Wanneer collega’s of kennissen uit mijn netwerk me tips gaven, zoals Renata Verloop deed, merkte ik dat ik niet zo goed wist wat ik met die nieuwe bronnen aanmoest. Ik liet het even voor wat het was. De boeken die ik wel las, koos ik intuïtief uit, net zoals ik veel keuzes op gevoel nam. Achteraf valt me op dat de meeste gaan over leiderschap, besluitvorming, de plek van design in organisaties en de mindset van een ontwerper. 

Visuele weergave van mijn reflectie per competentie. Download de pdf voor meer.

Dubbele ontwerpvraag

Het is mijn werk bij DUO om het digitale loket te onderzoeken, daarom maakte ik daar ook mijn ontwerpvraag van. Ik zie nu dat het digitale loket slechts de aanleiding is voor mijn master. De afgelopen 5 jaar heb ik bij DUO gezien dat, doordat contact nu digitaal gaat, de verbinding kwijt is. Mensen praten niet meer met mensen, maar mensen praten met computers. De meeste ambtenaren spreken zelf bijna nooit ‘echte klanten’. Als er geen verbinding is, hoe kan er dan begrip zijn? Ik denk niet dat de overheid zonder begrip goede beslissingen kan maken. 

Ik wil weten hoe we die verbinding kunnen terugvinden. Mijn basis is emotie. Mijn boeken gaan over emotie. Het is tijd om eerlijk te zijn over mijn dubbele agenda. Ik wil de overheid graag een competentie (terug)geven: het vermogen tot kwetsbaarheid. Het vermogen om te voelen. En te begrijpen. Is er een plek voor empathie bij de overheid en hoe breng je dat terug in een organisatie?

Het komende semester wil ik deze nieuwe vraag concreet maken en onderzoeken. Concreet betekent dit dat ik eerst zelf kwetsbaar ben. Daar is deze reflectie een eerste stap in. 

Show CommentsClose Comments

Ik ben benieuwd naar je reactie...