“Wat wordt jouw foto als begripvolle ambtenaar?” Die vraag krijg ik steeds vaker. Eigenlijk zijn alle foto’s óók een foto van mij. Ik gebruik mijn collega’s om mijn aannames te toetsen en mijn vragen over een begripvolle digitale overheid beantwoord te krijgen. Maar in deze blog deel ik toch mijn zelfportret met jullie, in een korte film.

Op de academie kreeg ik de opdracht om een visueel essay te maken over het project. ‘Reflecteer kritisch en vertel samenvattend wat je doet en waarom.’ Ik kreeg hulp van Aljan Scholtens en begripvolle ambtenaar Henk. Aljan filmde, hielp mij met verhaalopbouw, het inspreken van de voice-over en deed de edit. Henk vond het geen probleem om dezelfde trui uit de kast te pakken en nog eens langs te komen voor een vervolg op zijn foto-interview.

Het resultaat is deze korte film die laat zien waarom ik mijn collega’s fotografeer. Je ziet en hoort hun verhalen, die je trouwens nog eens rustig in deze digitale galerij kunt bekijken. Ik vertel mijn verhaal door vóór de camera plaats te nemen. Nu ervaar ik zelf ook hoe het is om je kwetsbaar op te stellen en je te laten zien. Spoiler: ik vind het ook spannend.

Voor de alles-willen-weter

In de video refereer ik naar een aantal delen uit mijn onderzoek. Ik zet ze hier met bijbehorende blogs en bronnen onder elkaar.

  • Ik begon dit onderzoek met de vraag hoe de digitale overheid een begripvolle verbinding kan hebben met burgers. Uit eigen onderzoek en dat van anderen viel het me op dat de verbinding vaak kwijt is. Ik schreef hier in september 2018 al over en reflecteerde een jaar later nog eens op deze verbinding. Het hele fragment van de Koning staat in deze blog.
  • Over empathie en mijn aanname dat dàt de oplossing is, schreef ik in de zomer van 2019 deze blog. Ik las Ignaas Devisch die pleit dat empathie juist niet de spil onder de samenleving moet zijn. Maar ik concludeerde ook dat de overheid als instituut weliswaar onpartijdig moet zijn, maar dat empathie wel degelijk nodig is om die overheid te maken.
Ik, terwijl ik mijn zelfportret maakt en Aljan dat filmt.
  • De beschreven kaartjes zijn boodschappen van studenten voor DUO. In deze blog kun je ze allemaal lezen.
  • Dat techniek niet neutraal is, werd mij ingeprent door Marleen Stikker. Ik citeer haar in mijn ervaring met Digitaal Inferno. Mede door het onderzoek van Marlies van Eck realiseerde ik me dat we onze bias moeten onderzoeken, want het is belangrijk dat de digitale overheid open is hoe zij (dus wij) beslissingen maakt.
  • Ik fotografeer empathie als schaal. In de video zie je hoe Henk en ik aan de hand van kaartjes met foto’s van mezelf hierover praten. Hoe ik deze methode bedacht, lees je in deze blog.
  • Mijn eigen portret gaat vooral over openheid en jezelf laten zien. Dat doe ik door te fotograferen maar ook door dit blog, dat open is voor iedereen. Ik beschrijf dit in deze blog over de strategie van mijn aanpak.

Goed. Mijn foto als begripvolle ambtenaar. Super eerlijk, open, je mag alles zien. Want ja, zo zou ik ook willen dat de overheid is. Dat mensen ons kunnen zien en dichtbij kunnen komen. Hoe kunnen we anders een begripvolle verbinding hebben met elkaar? 

De camera is gekoppeld aan de laptop, zodat ik die op afstand kan bedienen en zelf mijn foto kan maken. Dat filmt Aljan weer, lekker meta 🙂
Show CommentsClose Comments

Ik ben benieuwd naar je reactie...